Ben Maratos

Gedichten

Verhalen

Bio

Deel I: Billie heeft bagage

Billies ogen dragen zichtbaar tranen. Hij zit lamlendig aan de bar.
       ‘Nummertje!’ roept hij brutaal om zijn verdriet te verbergen.
       De kastelein spoelt rustig de glazen, en vraagt: ‘nummertje wat?’ hij kijkt verbaast.
       ‘Een wereld zonder jou van Marco en Trijntje’ zegt Billie terneergeslagen en de ingehouden traan ontsnapt, biggelt langzaam door de groeven in zijn wang.

Het is dinsdagavond en het favoriete nummer van Harrie, een andere stamgast in de kroeg, staat pas net aan. De kastelein twijfelt even, maar gaat bij uitzondering mee met de flow van de verdrietige Billie. Zijn natte vingers drukken op het plastic scherm van de dj-booth en abrupt stoppen de trompetten, het gedrum, en de stem van Ramses Shaffy.

De tijd staat stil als de piano begint te spelen. Marco Borsatos eerste wijze woorden liegen niet. Net als Marco heeft Billie een masker opgezet, en als de stamgasten er om vragen, roept hij dat het heerlijk is alleen. Hij sluit zijn ogen, ziet zichzelf nog de foto’s van de wand halen in het huis waar ze samenwoonden. Een prikkel schiet naar zijn buik, en plots gaat hij op zijn barkruk staan met armen hoog boven zijn hoofd. In een waas is hij ineens beland bij het live concert van Marco en Trijntje. Alleen, en zonder haar.

In zijn rechterhand houdt hij een brandende aansteker, en in zijn linkerhand omklemt hij een leeg glas. Samen met de muziek voelt hij het verlies van de dag waarop ze hem zou verlaten, ondervindt het gemis van haar armen om hem heen, tot hij een punt bereikt waarop hij zich écht niet meer kan inhouden. Billie stapt zonder te kijken op de bar, schopt een vol bierglas naar de grond die de kastelein net heeft neergezet, en Trijntje begint haar solo te zingen. Billie vindt dat haar tekst gelogen is; want zijn ex las immers geen boeken en keek nooit tv. Hij wankelt even over het natte barblad en hervindt zich pas als het duet begint.

‘Ik kan je niet la-a-a-ten gaan!’ Op de hoogste toon imiteert hij Marco live op het podium. Harrie staat dichtbij de wanhopige Billie, geïrriteerd omhoog te kijken. In vijftien jaar tijd heeft hij die man al vaker zo gezien. Het is zíjn nummer dat Billie heeft onderbroken, en het is zíjn bier dat Billie zojuist van de bar trapt. Harrie staat nu aan, zijn bloed kookt terwijl Billie argeloos doorgaat met zijn show.

‘Al schreeuw ik dat het beter is!’ Billies volume bereikt het hoogtepunt waarop Harries oren bijna ontploffen. De eindeloze echtscheiding, kinderen stonden tussen vader en moeder, sloten van zijn oude huis werden vervangen, eenzaam stond hij op straat, alles heeft Harrie voorbij zien komen, maar dít kan er echt niet bij. Hij grijpt getemperd een lege bierfles van de bar. Loopt naar de andere kant van de ruimte en keert de fles in een handomdraai dat het laatste vocht naar de vloer druipt, en heeft de man op de bar goed in het vizier. Houdt de fles langs zijn oor over zijn schouder heen en roept in koor met Billie, Marco en Trijntje:

‘ik kan dit gewoon niet aan!’ Harrie mikt en schiet, en de tijd gaat traag. De fles keert en kantelt in slow motion, het hoofd van de kastelein volgt de actie. Roterend vliegt het verder, en raakt Billies kop. Die klapt met een dreun neer op de grond, maar krabbelt op en wrijft over zijn hoofd. Het is zó stil in hem. ‘Je bent niet alleen!’ Harrie hangt weer aan de bar en kijkt naar de kastelein. Al snel is hij zijn woede weer kwijt, en zegt in een zucht:
       ‘mag ik Ramses Shaffy – zonder bagage, een tequila en een flaasje? ‘t Zelfde voor hem’,
       en hij wijst naar Billie.